Allerzielen, de aanbidding van de dood

Ik weet het, het is een wat extreme titel, en mensen bedoelen het ook zo niet letterlijk. Mensen gedenken die dag niet de dood, maar de ‘dode’, hun overleden familieleden, een vriend… Ze denken die dag eens bijzonder aan hen, en dat is goed voor die zielen, zeker op die dag. Ze ontvangen dan weer een stukje liefdesenergie van ‘aardse’ oorsprong die ze makkelijk herkennen en hen verder helpt in hun overgangs- en/ evolutieproces in de geestelijke wereld.

Ik heb me als jongeling nooit echt goed gevoeld die dag, voelde een innerlijke weerstand van ‘neen, die zijn niet dood; al dat getreur is voor niks nodig.’ Vele Westerse mensen geloven dat ‘dood’ dood is, dat we ons leven hebben hier en nu en dat het daarna gedaan is, dat we alleen nog een herinnering zijn in de hoofden van onze nakomelingen, familie en vrienden. Maar echt leven, neen! Misschien durven ze er niet in geloven… Religieuze mensen, spirituele mensen ‘geloven’ –  zijn daar soms ook niet zeker van – dat er een eeuwig leven is, dat het dus niet gedaan is na de dood, maar dat het op één of andere manier toch doorgaat. Voor sommigen onmiddellijk na de dood, voor anderen (katholieken o.a.) pas op het einde der tijden, ná de ultieme oordeelsdag en opstanding. Wat ik persoonlijk een rare gedachte vind.

Zelf voel ik sterk aan: het Leven IS eeuwig, eeuwig dynamisch en evoluerend. Het is ergens wel eens geschapen, d.w.z. heeft vorm aangenomen, in een begin dat geen begin is en eeuwig zal doorgaan, ‘door gaan’ door een einde dat weer een nieuw begin is… Bijzonder het wezen mens is een eeuwig wezen, een goddelijk wezen dat er altijd is geweest in zijn goddelijke essentie en bewustzijn. De mens van vlees en bloed is dat zelfde wezen, nu verpakt in een starre, materiële vorm om een ‘levensles’ mee te maken in een vergankelijke, onvolmaakte vormwereld van 3 dimensies (3D). Dit één of meerdere keren, waarschijnlijk zelfs miljoenen keren, tot hij klaar is om weer door te gaan op hogere, paradijslijke, hemelse en goddelijke niveaus, eindeloos, steeds groeiend in bewustzijn en Liefde. Is dit een rare gedachte? Of is het gewoon moeilijk te vatten, moeilijk te begrijpen? Ja, dat kan best, het gaat ons wetenschappelijk gevormd verstand alleszins te boven. Maar hoe dan ook vind ik het vooral een heel hoopvolle en rooskleurige gedachte.

 

hiernamaals

Nemen we nu aan dat we eeuwig leven, dat we na onze dood verder leven op een ander, geestelijk niveau. Moeten we dan om te kunnen verder leven, eerst ‘dood gaan’?  In deze wereld wordt gezegd en algemeen aangenomen: “Als je geboren wordt, ben je maar van één ding zeker, en dat is dat je weer dood zult gaan.” En zolang we dat met z’n allen voor waar blijven aannemen, zullen we ook dood blijven gaan. Nu kan je zeggen: “Als je gelooft in eeuwig leven hoeft doodgaan niet erg te zijn, als je toch doorleeft in de geesteswereld en op een bepaald moment, vroeg of laat, terug mag of moet komen in deze 3D-wereld.” Inderdaad, dat klopt, maar er zijn wel een aantal nadelen aan. O.a. je moet weer van vooraf aan beginnen als onnozel kind. Je moet weer leren bewegen, spreken, lezen, je intelligentie ontwikkelen… Je moet met alles weer van vooraf aan beginnen. Je hébt dan wel een innerlijk weten, een ziele-bagage, maar daar kan je met je bewustzijn niet bij. De placenta wordt doorgeknikt en pfftt, het weten is weg – niet echt weg, maar voorlopig onbewust. Het zal weer veel moeite en pijn kosten om het weer op het spoor te komen.

Je ouders, opvoeders en leraren, medemensen, zijn mensen met dezelfde beperkingen (mits een zeldzame uitzondering) en zetten je dan ook niet meteen op de gemakkelijke spirituele weg. Veelal ontwikkel je als baby, als kind, bepaalde overlevingsstrategieën die je nog verder van je ware Zelf en weten weghalen en nadien moeilijk te achterhalen en te neutraliseren zijn. Je komt dus opnieuw in een wereld die het blijkbaar ook niet meer weet, die hoofdzakelijk op het tijdelijk, materieel, onbevredigend niveau is gericht; groei dan maar eens op als een zuiver, spiritueel wezen dat weet wat het hier moet komen doen en leren!?

Er is echter ook een andere mogelijkheid, die o.a. Jezus van Nazareth kwam voorleven en aanleren. Maar alweer werd het niet geloofd, niet begrepen en werd die lering dus ook niet juist doorgegeven. Tenminste niet aan de grote massa. Het is mogelijk, o.a. door het beleven van zuivere, onvoorwaardelijke Liefde, inclusief zelf-liefde, door contact te vinden met je innerlijke goddelijke essentie en wijsheid, de trilling van je lichaamscellen te verhogen tot het punt dat het lichaam het frequentieniveau van de materie verlaat en met de frequentie van licht gaat vibreren. M.a.w. je zware fysieke lichaam wordt een lichtlichaam (etherisch/astraal en hoger). Dan kan je je lichaam gewoon meenemen naar de volgende dimensie (levensniveau). Dit proces noemen we ‘opstanding’ of ascentie. Je moét daar eerst niet voor dood gaan, integendeel. Het grote voordeel is dan dat, als je terug een aards leven wil hebben, dat je terug de trilling van je lichtlichaam laat zakken tot deze overeenstemt met de frequentie van deze materie en whoeps, hier ben je!  Met je volledige, ongeschonden bewustzijn, niet misvormd door allerlei geboortetoestanden, door ouders en andere culturele en aardse factoren.

Ik vind het belangrijk te weten dat die mogelijkheid er is, dat het zo voor iedereen voorzien is en dat het eigenlijk ook de normale manier is om van dimensie te veranderen, zoals het trouwens ook gebeurt in de geestelijke werelden. Waarom gaan we dan dood? Omdat de ‘illusie’ van dood een realiteit is geworden door het collectieve denken er over. Wat je denkt, wordt je. Wat je denkt is een boodschap en opdracht voor je lichaam. Je lichaam is je trouwe dienaar, je voertuig en drager van je geest in deze wereld. Het voert precies uit wat jij denkt en het opdraagt; ook al zijn we ons daar niet van bewust. Ook het spreken is heel belangrijk! De kracht van het gesproken woord werkt zich zelfs nog sneller uit in de fysieke wereld. Als je denkt: “Ik wordt oud, ik ga niet lang meer leven” dan zeg je tegen je cellen: “Breek je maar stilletjes aan af, stop maar met regenereren, want ik blijf hier niet lang meer.” Deze doodsgedachte zit reeds eeuwen en eeuwen in het collectieve geheugen, de lagere aardse mentale laag en is zo een realiteit geworden die iedere nieuw geboren ziel besmet. Deze gedachte werd geboren uit de angst van het ego om ‘niemand te zijn’, om niet te bestaan.

Het lichaam werd echter niet ontworpen om snel uiteen te vallen. Het werd ontworpen om, niet om te leven vanuit zijn organen, maar van zijn klieren, die gestuurd worden door de komische levensenergieën via de zielestructuur, en dus ook door het denken. Als je denken in overeenstemming is met je ziel, je ware Zelf, zal het lichaam zuivere, levengevende voeding krijgen en je perfect blijven ‘dienst’ doen zolang jij het verkiest.

Waarom kunnen wij het dan niet?

Omdat ons denken niet in harmonie is met onze ziel en ware Zelf, niet in harmonie met de Kosmos en het Gehele.

Hoe kan ik daar naar toe groeien?

Denk in termen van eeuwigheid. Toon het in heel je houding. Verwijder alle dingen uit je lieven die het afsterven van het lichaam erkennen. Vervang het woordje ‘oud’ door ‘eeuwig’ of ‘wijzer’. Laat de verjaardag geen dag zijn waarop het oud(er) worden wordt bevestigd, maar een herinnering aan je zuivere ziel, zoals ze op die eerste dag hier reïncarneerde. Noem het b.v. geboorte-herinneringsdag.

Leef in het NU. Het NU is eeuwig. Daar is geen tijd, geen gisteren of morgen. Je bent! Hoe meer Nu-momenten je werkelijk kan beleven, hoe langer je leeft. Je voelt je dan goed en krachtig, want je bent dan één met je ware zelf. De levensenergie stroomt zuiver door je wezen.

Houd van jezelf en je lichaam. Spreek er tegen, spreek met je ziel, de Heer van je lichaam. Geef het alle liefde, maar draag het ook beslist op je lichaam jong en gezond te houden door de enzymen van de jeugdigheid aan te maken. Verzorg je lichaam natuurlijk ook zo goed mogelijk, qua beweging, voeding, ontspanning, rust…, om het niet meer te belasten dan nodig, maar ook uit respect en waardering voor het prachtige wezen en voertuig dat het is. Het lichaam is een dienaar, geen slaaf!

En wat als je lichaam pijn doet? Het is niet zozeer een signaal van oud worden of slijtage, wel van misbruik. Het is vooral een signaal, een hulpkreet om aandacht (= levensenergie) en liefde. Energie die herstel, regeneratie mogelijk maakt. Fysieke, medische ondersteuning kan daarbij ook nodig zijn, maar de achterliggende gedachte is al anders; het omgaan met je lichaam is anders.

Leef vanuit je spontane, jeugdige hart! Hoe vrijer de levenstroom – levensvreugde – door je heen mag stromen, hoe beter je lichaam functioneert en van positieve energie wordt voorzien. Blijf nieuwsgierig, enthousiast. Durf je eigen creativiteit volgen en experimenteer. Je mag fouten maken, compleet falen zelfs! Proberen is belangrijk. Laat het kind in je blijven spelen en plezier maken. ‘Leef als de vogels in de lucht, de bloemen op het veld’, staat in onze bijbel, ‘ze zaaien of maaien niet…’ Ze klagen of malen niet, ze leven gewoon!

Gun jezelf alle tijd om naar jouw opstanding toe te groeien. Ook tijd is een grote illusie. Er is een tijd, maar niet zoals wij hem denken. Verwacht ook niet dat je straks helemaal fit, ziektevrij en onsterfelijk bent. Ook dat is een denken in termen van tijd! Voel je NU jong, blij, vreugdevol, geSONd, dat is geen illusie, want je innerlijke,  eeuwige zon schijnt altijd, voorziet je altijd van de nodige energie. Alleen laten we hem niet zuiver doorstromen in ons fysieke lichaam. Ons wolkendek van denken zit er meestal tussen!

Wees ook niet boos op je kleine zelf, je ego met zijn weten en denken. Ook dan verdruk je een deel van je eigen wezen. (zie hoger) Je gedachten zijn niet jouw gedachten. Je bent je gedachten niet, ze zijn er gewoon, ze komen en je kan ze laten gaan. Het is een energie door jouw mentale structuur stroom en waar je iets mee kan doen of niet. Je bent vrij. Observeer de gedachtenstroom en pik eruit wat je denkt nodig te hebben, en laat de rest passeren. Zonder oordeel, zonder jezelf te veroordelen omdat je weer zo denkt, zonder er een verhaal van te maken.

Het is niet moeilijk om op te stijgen,

het is moeilijk de eigen gedachtewereld niet langer te veroordelen.

Het is  moeilijk je emoties niet te veroordelen.

Het is moeilijk je eigen wezen te beheersen: de leiding over te laten aan de Heer van ons wezen, onze ziel, ons hogere Zelf. Alleen zij kunnen mij en mijn lichaam perfect gezond en harmonieus besturen.

Die overgave en vasthoudendheid is moeilijk. Die focus – niet als gedachteproduct, maar als zieleverlangen vast houden is moeilijk.

Alleen NU kan ik het!

Alleen NU leef ik eeuwig!

En dat wil ik graag herdenken op de dag van Allerzielen: de dag van mijn aller-liefste-ziel en de ziel van allen, want allen zijn we één van ziel: de Godsziel.

 

Liefde-van-de-ziel-Je-hartcentra-ontwaken

Duisternis en Licht

We kunnen niet voortuit gaan met onszelf

als we niet alle stukjes van ons ‘ik’ meenemen.

Delen van ons ‘ik’ waaraan nog pijn, schuldgevoel, spijt,

veroordeling (van onszelf of van de ander),

boosheid, schaamte, verdriet … aan hangt;

deze delen wensen niet ‘gedumpt’, vergeten, afgewezen

noch geamputeerd te worden.

 

Deze delen maken evenzeer deel uit

van ons mooie wijze en liefdevolle Zelf

en telkens wanneer we een deel hiervan verwelkomen

in onze vergeving, begrip en Liefde

worden we lichter, vrijer en geheeld.

 

Als het donkere en het zware

van ons de toestemming krijgen om in het licht te komen 

+ de onvoorwaardelijke Liefde van God die in ons hart leeft +

dan wordt het zware licht

het donkere wordt verlicht

en we voelen ons lichter

lichtender en heler

geheeld door Liefde. 

 

licht in de duisternis