Stilte

Als er nooit stilte is in ons leven, dan horen we niet wat de stilte ons wil verduidelijken. Dan voelen we niet wat ons lichaam ons wil vertellen. Dan nemen we niet waar wat er in onze innerlijke wereld gebeurt.
Alles in deze wereld is er op uit om ons weg te leiden van stilte, om ons af leiden van onszelf, van de diepere onderstroom van ons bestaan. Reclame met veel uitbundige taal of geluid, motoren die draaien, verkeer, muziek in een winkelstraat, constant moet er wel een radio of tv aan, gaan joggen met oortjes in … En wat met onze smartphone? Is het nodig om telkens een geluid te horen bij inkomende mail of andere berichten? Kunnen we dan weerstaan om toch te kijken ‘wie of wat?’

Hoe vaak op een dag worden we zo weggeleid van innerlijke aandacht, wordt onze aandacht naar buiten getrokken, weg van onszelf, weg van onze lichaamsbewustzijn? Het hoofd, het brein laat toe dat de buitenwereld het overhand neemt op de binnenwereld. Waarom laten we dit toe?

Om meerdere redenen. Omdat het enerzijds welkom is, we zijn – zonder het te beseffen – vaak ‘blij’ dat we afgeleid worden, afgeleid van onze eigen worstelingen, pijnen en lichaamssignalen. (Dit is ook wat soaps, negatief nieuws en roddelblaadjes met ons doen). Ook angst speelt soms mee: we zouden misschien iets kunnen missen: een signaal van de kinderen, van iemand die ons nodig heeft. Of we willen zeker niet een verwacht nieuws missen, bv. de melding van een geboorte. Of nog een reden: we willen ‘er bij horen’: iedereen doet het het, dus ik doe maar mee …
Is dit op zich niet goed?

Niets is goed of slecht, het is wel interessant om te observeren: hoeveel plaats neemt dit alles in in mijn aandacht en hoeveel plaats en hoeveel ruimte in mijn dag-aandacht is er nog voor stilte? En waarom, waartoe heb ik al die prikkels en signalen nodig? Heb ik ze écht nodig? En wat zou het voor mij betekenen als er meer stilte zou zijn in mijn dag? Schrikt het mij af? Maakt het mij onrustig? Begin ik dan te piekeren? Ben ik bang dat iemand me nodig zou hebben en ik niet bereikbaar ben? Vind ik dat ik er dan niet bij hoor, bij de groep?
Of zou stilte me meer rust brengen? Mezelf beter gewaarworden, mijn lichaamssignalen beter voelen? Mijn eigen verlangens en noden beter aanvoelen en kunnen ruimte geven? Observeer eens wat er met je gebeurt als je een lange tijd in de stilte (voor zover dit nog kan in onze regio) toeft. Gewoon waarnemen, zonder er interpretatie of oordeel aan te geven.

Waartoe hebben nagenoeg alle wijze mensen een lange tijd de stilte, de woestijn of de bergen opgezocht? Het alleen zijn?

Stilte confronteert.
Stilte maakt bewust.
Stilte heelt.
Stilte inspireert.

Stilte kan aanvankelijk heel hard gaan schreeuwen in ons binnenste: niet herkende noden, verwondingen en gemis kunnen om heling vragen, waarna diepere verlangens en dromen naar de oppervlakte kunnen borrelen.
Lastig? Ja, dat kan, en toch heel heilzaam.
Stilte is heel erg nodig om fysiek, emotioneel en mentaal terug gezond, terug héél te worden. Om te worden wie je in wezen bent en wil zijn. Niet langer het ‘aangepaste mensje’ zoals opvoeders en maatschappij je gekneed hebben, de ‘aangepaste mens’ die ze het liefst van je willen zien. Wel die mens waartoe God je gemaakt heeft, Zijn stem laten spreken, Zijn roep laten klinken. Een roep, een verlangen, een droom heel diep opgeborgen in je hart laten fluisteren en gaan luisteren. Om hierbij te komen, om dit te horen, is stilte nodig.

Niet dat je moeder Theresa moet gaan zijn, of pater Damiaan, of welke grote heilige dan ook… Gods stem laten spreken kan heel eenvoudig klinken, basaal, soms zelfs te eenvoudig: wees gewoon jezelf, doe datgene waarvoor je bang bent en toch voelt dat het jou gelukkig gaat maken, doe datgene waarvan je voelt: dit is het hartsverlangen in mij voor deze dag.
Begin vandaag: doe vandaag al een kleine stap om dit verlangen te laten ontkiemen en groeien. Begin met ‘ja’ te zeggen tegen je eigen kracht, ‘ja’ aan jouw eigenste hartsverlangen en potentieel. Zeg tegen je hart dat je bereid bent je hart te volgen, en zie welke mogelijkheden zich openen….!!
(En leer je intuïtie te vertrouwen, dat je intuïtie verwittigt wanneer het echt nodig is om je smartphone te checken)
Stilte: je kan pas weten wat het in je leven kan brengen als je jezelf toestaat stilte te ondergaan.
Stilte ondergaan is kwetsbaar durven zijn: is je ego, saboteurs en verwondingen durven ontmoeten. De talrijke saboterende stem¬metjes in je hoofd horen razen: zoveel motiefjes worden in je brein aangevoerd om toch maar vlug uit die stilte te stappen. “Dit is zinloos, er is zoveel goeds te doen, ik voel me ongemakkelijk, mijn rug doet pijn, ik moet iets opschrijven voor ik het vergeet, ik moet. .. ik mag niet…” en ga zo maar door. Dat is normaal! De eerste stappen, de eerste 5 à 10 minuten zijn vaak de moeilijkste. Als je die doorstaat zonder er tegen te vechten (je neemt ze waar doch je laat ze voor wat ze zijn: als wolken die komen aandrijven en weer verder drijven), daarna komt er meestal een stillere fase, een vorm van leegte, een onbevangenheid, soms een gevoel van tijdloosheid of ruimte.

Wat kan helpen om die eerste lastige fase door te komen:
• Rustig en bewust ademhalen – maak in- en uitademen even lang in tijdsduur.
• Neem een eenvoudige mantra als gedachte-aandacht. Bv.: ‘ik ben’/ ik adem / Alles zijn, niets zijn. / Volheid, leegte / Ik ben vrede.
• Kies er 1 uit, je kan dit verbinden met het in- en uitademen.
• Verwacht niets. Het belangrijkste is dat je het doet, dat je het regelmatig doet.

Stilte
Stilte, een lieve moeder
die mij op haar schoot neemt
al wat mijn hart bezwaart
al wat mijn geest beklemt
ze kent het.
Ze voelt, begrijpt.
Ik kan thuiskomen in dit stille oord waar woordeloos gesproken wordt van hart tot hart.

Reacties zijn gesloten.